دانشگاه گیلان زبان فارسی و گویش‌های ایرانی 2476-6585 مقالات آماده انتشار 2026 02 15 The study of cultuling of Cursing Based on Hymes' Ethnography of Communication Framework with Emphasis on the Jahromi Variety بررسی زباهنگ لعن و نفرین‌ بر اساس انگارۀ قوم‌نگاری هایمز با تأکید بر گونۀ جهرمی 9446 10.22124/plid.2026.32009.1733 FA فاطمه تسلیم جهرمی استادیار زبان و ادبیات زبان فارسی، دانشگاه جهرم، جهرم، ایران. رها زارعی فرد استادیار زبانشناسی همگانی، دانشگاه جهرم، جهرم، ایران. Journal Article 2025 10 18 The “Cultuling” of cursing reflects the profound role of culture in shaping language. The Jahromi variety of Persian—a dialect belonging to the Southwestern and Southern Zagros linguistic groups—contains a rich array of distinct curses. In this study, more than one hundred Jahromi curses were analyzed using Dell Hymes’ Ethnography of Communication model and classified into four main thematic categories based on their motivations and content: (1) curses invoking physical deformity or bodily impairment, (2) curses wishing death upon the target, (3) curses condemning the target to incurable diseases, and (4) curses envisioning a harsh and miserable worldly life. These curses are typically uttered in moments of anger or despair, or used deliberately as instruments of moral sanction and social rebalancing. Applying Hymes’ SPEAKING model demonstrates that cursing in Jahrom functions as a “court of last resort”—a form of vernacular justice. It establishes a comprehensive punitive system that operates across all existential dimensions of human life: the living body, worldly existence, and the afterlife. Interestingly, the negative structure of these curses is also repurposed in positive contexts—for instance, as protective prayers, charms against the evil eye, or even terms of endearment. زباهنگ نفرین، نقش فرهنگ را در زبان بازنمود می‌کند. جهرم به عنوان یکی از گونه‌های جنوب غربی و زاگرس جنوبی، از این نظر انواع مختلفی از نفرین را در خود جای داده است. در این مطالعه، بیش از یکصد نفرین جهرمی بر اساس مدل قوم‌نگاری گفتمانSPEAKING هایمز بررسی و بر اساس انگیزه‌ها و مضامین آن‌ها به چهار گروه اصلی دسته‌بندی شدند: نفرین‌های مرتبط با نقص جسمانی، آرزوی مرگ، گرفتاری به بیماری‌های بی‌درمان، زندگی سخت دنیوی که هر کدام نیز زیرمجموعه دارند. تحلیل این نفرین‌ها بر اساس نشان می‌دهد که نفرین در فرهنگ جهرمی یک کنش زبانی صرف نیست، بلکه پدیده‌ای فرهنگی-اجتماعی عمیق است که ریشه در باورهای دینی، اخلاقی و اجتماعی دارد. این نفرین‌ها اغلب در لحظات خشم، ناامیدی یا به عنوان ابزاری برای تنبیه اخلاقی و بازگرداندن تعادل اجتماعی به کار می‌روند و نشان‌دهندۀ ذهنیّت جمعی جهرم در برابر با ظلم، خیانت، بی‌عدالتی و شیطنت هستند. تحلیل نفرین‌های گونۀ جهرمی در مدل هایمز نشان می‌دهد که نفرین در جهرم، آخرین دادگاه یا عدالت عامیانه محسوب می‌شود و در تمام ابعاد وجودی انسان اعم از بدن زنده، زندگی دنیوی و حیات اخروی، سیستمی کامل برای مجازات و تقصیریابی ایجادکردهاست. ساخت منفی این نفرین‌ها به صورت دعا به کار می‌رود.